آمده . ( 1960 ) الوَالِه : حيران . ( 1961 ) الْمَدْخُول : معيوب و ناقص . ( 1962 ) الْخَوْفُ الْمُحَقِّق : ترسى كه ثابت و مسلم است و موجب فرار و احتراز مىشود . ( 1963 ) الْخَوفُ المَعْلُول : ترسى كه ناپايدار است و با اندك مشغله‌اى از بين مىرود . ( 1964 ) الضِمَار : وعده‌اى كه اميدى به تحققش نيست . ( 1965 ) الاسْوَة : الگو ، سر مشق . ( 1966 ) الاكْنَاف : جوانب ، اطراف . ( 1966 ) زُوِىَ : گرفته شد ، دور شد . ( 1967 ) شَفِيف : نازك و شفاف ، هر چيز كه مانند بلور از پشت آن چيزهاى ديگر معلوم باشد . ( 1968 ) الصِفَاق : پوست درونى شكم . ( 1969 ) تَشَذّبُ لَحْمِهِ : آب شدن گوشتش . ( 1970 ) سَفَائِف الْخُوص : چيزهائى كه از برگهاى درخت خرما مىبافند . ( 1971 ) ظِلَال : جمع « ظل » ، سرپناه ، مأوى ( كسى كه مأوايش مشرق و مغرب است در واقع مأوايى ندارد ) . ( 1972 ) تَاسَّ : اقتدا و تأسى كن . ( 1973 ) الْقَضْم : چيزى را با كنار دندانها خوردن ، يعنى حضرت از دنيا به مقدارى استفاده مىكرد كه گوئى با كنار دندانش آن را مىجويد و نه آنچنان كه دهان را پر كرده باشد . ( 1974 ) اهْضَم : لاغرتر ، كمر باريكتر . ( 1975 ) كَشْحاً : پهلو . ( 1976 ) اخْمَصَ : خالى تر ، شكم فرو رفته تر . ( 1977 ) الْمُحَادَّة : مخالفت و سرپيچى . ( 1978 ) يَخْصِفُ : وصله مىكرد . ( 1979 ) الحِمَار الْعَارِى : خرى كه پالان و افسار ندارد . ( 1980 ) يُرْدِفُ خَلْفَهُ : فرد ديگرى را پشت سر خود سوار مىكرد . ( 1981 ) الرِيَاش : لباس فاخر . ( 1982 ) اشْخَصَهَا : آن را دور كرد . ( 1983 ) خَاصَّتِهِ : ( اسم فاعل به معناى مصدر است ) ، يعنى على رغم خصوصيت و ويژگيش در نزد خدا . ( 1984 ) زُويَتْ عَنْهُ : از او گرفته شد ، از او دور داشته شد .